พระไตรปิฎกศึกษา

 

           นับตั้งแต่สมเด็จพระบรมศาสดาสัมมาสัมพุทธเจ้าเสด็จดับขันธปรินิพพานแล้ว พุทธศาสนิกชนได้ยึดพระธรรมคำสั่งสอนเป็นแนวทางในการประพฤติปฏิบัติ เหล่าพระอรหันต์สาวกได้รวบรวมพระธรรมคำสอนโดยจัดเป็นหมวดหมู่ เรียกว่า “พระไตรปิฎก” ที่สืบทอดกันมาด้วยวิธีการบอกเล่าแบบมุขปาฐะ (ปากเปล่า) จนต่อมามีการจดจารึกไว้เป็นลายลักษณ์อักษร และได้แพร่กระจายสู่ดินแดนต่าง ๆ ที่มีพุทธศาสนิกชนเรื่อยมาจนปัจจุบัน  พระไตรปิฎกถือเป็นองค์ความรู้สำคัญที่เป็นรูปธรรมในพระพุทธศาสนา เป็นที่รวมพุทธวจนะแห่งองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า  แบ่งออกเป็นหมวดหมู่ 3 หมวด ดังนี้
     พระวินัยปิฎก เป็นที่รวบรวมพระวินัย ซึ่งประกอบด้วยกฎเกณฑ์กติกาสำหรับรักษาภิกษุสงฆ์ และภิกษุณีสงฆ์ไว้
     พระสุตตันตปิฎก เป็นที่รวบรวมพระสูตรทั้งหลาย คือธรรมที่ตรัสแสดงแก่บุคคล หรือปรารภเหตุการณ์หรือสถานการณ์ต่าง ๆ เป็นแต่ละเรื่อง ๆ ไป
     พระอภิธรรมปิฎก เป็นที่รวบรวมคำอธิบายหลักคำสอนที่เป็นเนื้อหาสาระ เป็นหลักการแท้ ๆ หรือเป็นวิชาการล้วน

(ศึกษาเพิ่มเติมได้ที่ ความเป็นมาของพระไตรปิฎก)